We leven in een tijd waarin veel wordt geklaagd en het wereldbeeld vaak somber is. Tegelijkertijd worden we overspoeld met simpele oproepen tot positiviteit.

Blijf optimistisch. Denk in kansen. Kom op, tsjakaaa.

Deze interventie beweegt zich precies tussen die twee uitersten: het cynisme van alledag en de leegte van standaard motivatie. Want wat betekent “alles komt goed” nog in een context waarin weinig vanzelfsprekend goed voelt?

De teksten lijken een hart onder de riem te steken. Maar ze schuren ook. Ze leggen de spanning bloot tussen wat we zeggen en wat we ervaren. Tussen de behoefte aan hoop en de realiteit van onzekerheid, frustratie en afstand.

Is het troost? Of vooral een manier om het gesprek uit de weg te gaan?

Door de slogans in de openbare ruimte te plaatsen, worden ze onderdeel van het dagelijks decor – net als het collectieve gemopper en de onderhuidse onrust.

Alles komt goed biedt geen oplossingen. Het toont hoe we balanceren tussen negativiteit en geforceerd optimisme. En stelt een ongemakkelijke vraag: Wat als beide tekortschieten?

Misschien begint daar iets echts.